advies training tegen pesten voor kinderen en jonge mensen

Sexy berichtjes

//Sexy berichtjes

Sexy berichtjes

Sexy berichtjes

Sexy appjes, uitdagende berichtjes of weinig verhullende foto´s worden zonder moeite het sociale medium in geslingerd. Verschillende letters maken zinnen die je met een enkele klik verstuurd naar een ander. Heel even heb je de controle, jij bepaald wat je wel of niet verstuurd. Met woorden of met die ene foto zorg je ervoor dat er een reactie ontstaat bij de ander, en je hoopt op een reactie die ervoor zorgt dat die ander je leuker vindt, spannender, sexyer, dat diegene misschien wel op slag verliefd op je wordt of in ieder geval een middag of een nacht met je door wil brengen. Maar zodra je de knop ´verstuur´ hebt ingedrukt, ben je de controle kwijt. Dan heeft die ander de controle, en jij, jij kan alleen maar hopen dat je de juiste persoon de controle hebt overhandigd.

Ik denk dat we ons dat te weinig realiseren, zeker de generatie die nu aan zet is. Nu klinkt het net alsof ik al flink op leeftijd ben en mijn levenservaring mij ontzettend wijs heeft gemaakt, dat valt helaas soms mee, maar ´in mijn tijd´, was het internet nog volop in ontwikkeling. Ik had een mobieltje, een soort van kleine baksteen, met indrukbare toetsen, een antenne en een heel klein schermpje waardoor je op het pijltje naar rechts moest klikken om je hele sms´je te kunnen lezen. Ik had er meestal net 10 euro beltegoed op staan, die standaard op gingen aan het sms´en van mijn toenmalige grote liefde. Spannender dan ´waar spreken we af en kun jij stiekem bier meenemen, eindigend met een x-je, (woohoo!) werd het niet. Ik moest met mijn ouders onderhandelen over wanneer ik op de computer mocht om te MSN-en. Als ik dan eenmaal mijn zin had, meestal in ruil voor het opruimen van mijn kamer of het leegruimen van de vaatwasser, moest ik eerst een kwartier wachten voordat de computer opgestart was en vervolgens een kwartier totdat het internet eindelijk ingebeld had. Wat dan wel maakte dat mijn ouders telefonisch niet bereikbaar waren, wat uiteraard zorgde voor de nodige irritaties vanuit hun kant, en dan hadden we het nog niet eens over de telefoonrekening die verdriedubbelde. Als ik dan eindelijk achter MSN zat zodat ik lekker kon roddelen met mijn beste vriendin en verliefde emoticons naar mijn lief kon sturen, hoorde ik vanaf beneden een van mijn ouders alweer roepen, ‘Kay, denk je om de tijd!?’, “Jaaahaaaa”, schreeuwde ik dan lekker geïrriteerd terug, gevoed door mijn puberale humeur. Echt tijd om spannende dingen te versturen via het internet was er voor mij dus niet. Als mijn ouders dan een avondje weg gingen en ik het huis voor mij alleen had, voelde ik mij de koning te rijk. Ik zag mezelf al de hele avond achter de computer zitten en lekker internetten. Jammer voor mij dat zodra mijn ouders de deur dichttrokken en richting hun bestemming reden, ik er meestal achter kwam dat het kabeltje van de computer naar het beeldscherm verdwenen was in de handtas van mijn moeder. Zonder dit kabeltje kon je wel de computer aanzetten, maar bleef het beeld zwart, waardoor mijn hele plan in duigen viel. Meestal volgde er dan een telefoontje van mij naar mijn ouders waarin ik het ‘vriendelijke’ verzoek door de hoorn schreeuwde om onmiddellijk naar huis te komen mét het kabeltje. Vaak had ik dan mijn vader aan de lijn, die dan hard moest lachen, ik hoorde mijn moeder dan mee lachen op de achtergrond,  waarnaar zij beiden het gesprek afsloten met ‘fijne avond hé Keetje’. Als we het daar nu over hebben met elkaar lach ik ook, maar als je een ‘boze’ puber bent is hier echt niets leuks aan kan ik je vertellen. De scheuren zitten nog in de muren van het oude huis, iets met het dichtsmijten van deuren, maar dat even terzijde. Het punt is dat ik geen vrij spel had als het om het internet ging, en misschien was dat maar goed ook.

Een medeleerling van mijn middelbare school had hierin meer vrijheid, met een eigen computer op haar kamer en misschien wel een ADSL-aansluiting in huis. Ik kende dit meisje van gezicht, maar niet echt persoonlijk. Ik behoorde dan ook tot het groepje ‘buitenstaanders’ die net even iets anders waren dan de populaire crew op school, waar zij, zo dacht, ik wel bij hoorde. Van de een op andere dag ging er een e-mail bericht rond met daarin een link, een link naar een filmpje. Een filmpje van slechte kwaliteit, waarschijnlijk opgenomen met een goedkope webcam, zag ik daar mijn medeleerling met een ontbloot onderlijf, wijdbeens voor de camera liggen terwijl zij ‘aan zichzelf zat’. Waarschijnlijk in goed vertrouwen opgenomen voor haar toenmalige vriendje of vriendinnetje aan wie zij, helaas, de controle had overhandigd. Ik denk dat dit filmpje de hele school door is gegaan, dat moet wel als het zelfs bij mij en mijn ‘buitenbeentjes’ terecht kwam, waarschijnlijk ging het de hele plaats waar wij op school zaten door en nog verder. Ik weet niet goed wat er toen verder met dit meisje is gebeurd, maar ik geloof dat zij heel snel van school verdween daarna. Ik weet ook niet meer goed of de school hier iets mee heeft gedaan of niet, of we misschien hierover iets hebben besproken in de klas of een algemeen praatje hebben gekregen in de aula, ik weet het niet meer. Maar ik weet wel dat ik het schokkend vond, dat dit meisje iets heel intiems wilde delen met iemand die zij hoogstwaarschijnlijk vertrouwde en dat haar vertrouwen vervolgens in duizend stukjes kapot werd gesmeten en verzonden werd als bijlage in een e-mail.

Toen was dit al moeilijk tegen te houden, laat staan hoe ingewikkeld dat vandaag de dag is. Je kunt je hele leven, je emoties, gedachtes, gevoelens delen met de hele wereld door een simpele klik. Je smartphone is bijna een verlengde van je hand geworden met daarop alle apps die je hartje maar begeren. Als ik mijn ogen open is mijn smartphone het eerste wat ik aanraak, check ik of ik nog belangrijk ben geweest voor iemand en wat iedereen heeft uitgespookt op Facebook of Instagram. En dat allemaal voordat ik mijn bed uit stommel om mij klaar te maken voor een nieuwe dag. Ik weet wat er speelt in het leven van de mensen om mij heen door er alleen maar over te whatsappen. Ik kan ruzie maken, mijn diepste en duisterste geheimen delen, vragen hoe het met mijn ouders gaat, wat iedereen het weekend doet, afspreken wanneer ik wie zie, ruzies bijleggen, liefdesverklaringen versturen of flirten en dit enkel en alleen door op het beeldscherm van mijn smartphone te drukken waar een toetsenbordje verschijnt zodra je een app opent. Je kunt verzenden wat je wilt, maar je kunt het daarna, bijna, niet meer terugnemen. Het is ook te makkelijk in deze tijd. Te makkelijk om iets wat eigenlijk heel intiem zou moeten zijn te delen via een appje, via een spannende foto. Zelf ben ik hier ook heus geen onschuldige in. Hier en daar af en toe een ondeugend appje sturen, een foto met iets te weinig kleding aan of een telefoongesprek waarbij je dingen tegen elkaar zegt die je normaal gesproken alleen maar uitvoert als je met zijn tweeën (of drieën of vieren of wat je ook maar fijn vindt) tussen de lakens ligt. Soms maakt dat het sociale medium ook net van iets meer toegevoegde waarde. Dat het ingezet kan worden voor spannendere doeleinden dan alleen de standaard appjes met ‘wat zullen we eten vanavond’ of de berichtjes op facebook waarin het heel duidelijk wordt hoe belangrijk iemands huisdier is voor een vage kennis van wie je ooit in het verleden uit beleefdheid maar het vriendschapsverzoek hebt geaccepteerd, maar gaan idee hebt wat jullie eigenlijk verbind.

Sta soms even stil bij welke doeleinden goed voelen voor jou als persoon. En denk goed na over wat je deelt met iemand, volg je onderbuikgevoel als het gaat om of je iemand kunt vertrouwen, want geloof me, je onderbuik heeft het eigenlijk nooit mis. Mensen kunnen ontzettend lief zijn voor elkaar, van elkaar houden, elkaar koesteren en liefhebben, maar tegelijkertijd kunnen mensen elkaar helemaal kapot maken, en ervoor zorgen dat een ander het leven soms even niet meer ziet zitten. Als een van mijn vriendinnen dit zou lezen zouden ze me waarschijnlijk een beetje uitlachen en iets roepen over dat mijn tekst thuis hoort op een tegeltje, maar zij hebben zelf ook allemaal ervaren dat het klopt. Probeer de balans te vinden in wat goed voelt om te delen met iemand via een appje, en wat niet goed voelt. Je hoeft jezelf niet altijd letterlijk bloot te geven om iemands aandacht te verkrijgen of om een beetje liefde te ervaren. Hou je hoofd omhoog en je kleding, soms, aan en gebruik het aangegroeide onderdeel van je linker of rechterhand met enige voorzichtigheid.

By |2018-01-07T12:38:38+00:00June 8th, 2017|